Zapalenie ucha środkowego bardzo często dotyka dzieci, nieleczone może doprowadzić do groźnych powikłań. Ostre zapalenie ucha występuje u około 65% dzieci w wieku do trzech lat. Im dziecko jest starsze tym ryzyko maleje. Problemy z uchem można przewidzieć gdyż w większości przypadków poprzedza je infekcja górnych dróg oddechowych. Zapalenie ucha środkowego jest najczęściej wywoływane przez te same bakterie, co podkują zapalenie krtani czy gardła. Ale nie tylko bakterie mogą być winne. Rozwojowi zapalenia może też sprzyjać niedojrzałość układu odpornościowego, nieprawidłowa budowa podniebienia alergia czy też przerost migdałków. Częściej chorują też dzieci, które uczęszczają do żłobka lub przedszkola. Zdecydowana większość dzieci daje znać o chorobie bardzo dotkliwym płaczem. Płyn gromadzi się w uchu i nie ma gdzie ujść tym samym zaczyna uciskać bębenek. Ostre zapalenie ucha środkowego nie zawsze jednak zaczyna się tak samo. Dużo zależy od wieku dziecka. U maluchów w parze z płaczem idzie często gorączka, niepokój, zaburzenia snu, niechęć do ssania, biegunka a nawet wymioty. Starsze dzieci z kolei skarżą się zazwyczaj an pulsujący ból ucha, który nasila się w pozycji leżącej nocą. Dziecko gorzej też słyszy i narzeka na szumy. Czasem ciśnienie jest tak silne ze b bębenek pęka i płyn wydostaje się na zewnątrz powodując ustąpienie bólu. Są też takie dzieci, u których choroba nie daje wcześniej żadnych dolegliwości. Rozpoznaje się ją dopiero tedy, gdy pojawia się wyciek z ucha. Czasem jest on mylony ze zwykłym wyciekiem woskowiny i lekceważony przez rodziców. Chorobę rozpoznaje specjalista po zbadaniu ucha specjalnym przyrządem. On też dobiera odpowiednią kurację. Są dwie dostępne metody leczenia. Natychmiastowe zastosowanie antybiotyku jest zalecane u dzieci poniżej szóstego miesiąca życia, jeśli dodatkowo występuje wysoka gorączka lub wymioty. Stosuje się je też u maluchów do drugiego roku życia o ile mamy doczynienia z obustronnym zapaleniem uch środkowego. W innych przypadkach zleca się metodę czujnego wyczekiwania bez podawania antybiotyku. Choroba ta zwykle leczona jest przez pediatrę albo lekarza rodzinnego. Jeśli objawy nie ustępują po 72 godzinach od rozpoznania lub istnieje ryzyko powikłań to trzeba udać się dodatkowo do laryngologa. Na około dwa tygodnie po kończeniu leczenia dziecko powinno być zbadane przez laryngologa, ponieważ trzeba przeprowadzić badanie słuchu, które wykaże czy dziecko dobrze słyszy.

Ból brzucha zdarza się każdemu z nas, jednak zapalenie jelit dotyczy tylko nielicznych przypadków. Objawami tej choroby, mimo tego, że może ona być wywołana różnymi przyczynami, jest ból brzucha, biegunka, brak apetytu, złe samopoczucie. Czasem u niektórych pojawiają się wymioty i biegunka.  Przy braku właściwego leczenia można doprowadzić się do odwodnienia. Przyczyna choroby jest najczęściej zjedzenie lub wypicie czegoś skażonego bakteriami lub wirusami chorobotwórczymi. W takiej sytuacji mogą one rozwijać się w jelicie wywołując jego dolegliwości. Czasem winne są tez schorzenia autoimmunologiczne. Jelita mogą też zareagować zapalnym na skutek podawania leków oraz po radioterapii. Opisano także stan zapalny, za który odpowiada nadmiar endorfin, wywołuje to uszkodzenie tkanek. Najczęściej choroba występuje u osób, które mają kontakt z wodą nieznanego pochodzenia.  W grupie ryzyka znajdują się też osoby często podróżujące, odżywiające się mało higienicznie, oraz ci, u których w najbliższym otoczeniu występowały dolegliwość. Jeśli chodzi o zapalenie bakteryjne to dotyka ono najczęściej dzieci. Jeśli przebieg jest łagun to nie ma potrzeby udawania się od lekarza. Wystarczy tylko uzupełniać płyny i odciążać układ pokarmowy lekkostrawną dietą. Nie należy też przyjmować leków, które silnie hamują biegunkę. Może to spowodować utrudnione usunięcie intruzów z naszego przewodu pokarmowego. Do lekarza udajemy się wtedy, gdy biegunka nie ustępuje po trzech, czterech dniach domowego leczenia. Do specjalisty trzeba też się udać, jeśli objawom towarzyszy wysoka gorączka. Przy nasilonych nudnościach i ryzyku odwodnienia konieczne może się okazać hospitalizacja w celu podania dożylnie płynów. Jeśli chcesz ograniczyć ryzyko choroby to najważniejszą sprawą jest odpowiednia higiena. Dlatego ręce trzeba myc jak najczęściej, nie należy pić wody z nieznanego pochodzenia, chyba, że przegotowaną. Dbaj o to by żywność była przechowywana w lodówce. Szczególną uwagę trzeba poświęcić małym dzieciom, ponieważ odwodnienie u nich może doprowadzić do odwodnienia, grozi to zapaścią oraz powikłaniami nerkowymi. Gdy chorób została wywołana przez Clostridium typu C to może dojść do odcinkowej martwicy jelita. Taka sytuacja występuje u diabetyków( może wystąpić). Jeśli zapalenie zostało wywołane przez szczepy E. Coli, to może dojść do uszkodzenia nerek i ich niewydolności.

Oprócz alergii pokarmowej, czyli reakcji naszego organizmu na składniki znajdujące się w produktach spożywczych, możemy mieć też do czynienia z pseudoalergią. Część z niepożądanych objawów może, bowiem wystąpić bez udziału naszego układu odpornościowego. Reakcja jednak jest bardzo podobna do alergicznej, występuje po zjedzeniu składników naturalnie występujących i po tych dodawanych w procesach technologicznych. Często przyczyną jest zjedzenie dużej ilości produktów zawierających spore ilości histaminy. Najwięcej jest jej w ogórkach kiszonych, truskawkach, kiełbasach, żółtych serach. Zjedzenie ich sporej ilości może spowodować wystąpienie bardzo podobnych objawów do tych alergicznych. Niepożądane reakcję mogą też zostać sprowokowane poprzez spożycie produktów obfitujących w tyra minę a znajdziemy ją w śledziach, czekoladzie, parmezanie i czerwonym winie. Podobnie z serotoniną, która znajduje się w bananach. Dolegliwość tego typu mogą tez być wywoływane przez: barwniki, konserwanty, przeciwutleniacze, które są sztucznie dodawane do bardzo dużej liczby produktów spożywczych. Często objawy alergiczne powoduje tartrazyna, która ma oznaczenie E 102. Jest to substancja bardzo często używana do wytwarzania gazowanych napojów. Podobna sytuacja dotyczy glutaminianu sodu E 621. Jest to najpopularniejszy wzmacniacz smaku i zapachu. Alergik powinien kierować się zasadom, że im prościej tym lepiej. Sięgaj tylko po produkty jak najmniej przetworzone. Dodawanie do menu takich składników jak sosy, szybkie przekąski czy zupy wiąże się z dostarczeniem do organizmu substancji ukrytych, które zostały użyte do wyprodukowania danego pokarmu. Na produkty wysokoprzetworzone powinny też uważać osoby, których występują niepożądane reakcje na pokarmy. Pamiętaj, że jeśli jakiś produkt możemy bardzo długo przechowywać lub jest on bardzo łatwy do przygotowania to niewątpliwie stoją za tym sztuczne substancje dodawane do nich. Pamiętaj jedna by nie dopuścić do niedoborów. Jeśli jesteś uczulony na ryby to dostarczasz za mało kwasów z grupy omega-3. Musisz uzupełniać ich ilość innymi substancjami takimi jak orzechy włoskie czy nasiona lnu. Jeśli nie tolerujesz mleka to niedobór wapnia uzupełniaj rybami, jajami spróbuj mleka sojowego. Jeśli nie możesz zjadać pokarmów z glutenem to za mało do twego ciała wędruje witamin z grupy B, błonnika i węglowodanów.

Jest to groźna choroba zakaźna, która przeważnie atakuje dzieci. Najwięcej zachorowań jest zimą i jesienią, w ciągu roku choroba atakuje około 14.000 Dzieci. Choroba ta nazywana jest też szkarlatyną, nie bez przypadku, ponieważ głównym objawem jest szkarłatna wysypka. Pokrywa ona po pewnym czasie całe ciało, ale zaczyna pojawiać się na twarzy idąc w kierunku stóp. Na pierwszy rzut oka skóra wygląda jak poparzona słońcem, gdy jej dotkniesz to zauważysz, że jej struktura przypomina papier ścierny. W jednych miejscach jest ciemniejsza w innych jaśniejsza. Gdy skóra zostanie poddana uciskowi to na chwilę w tym miejscu blednie. Charakterystyczna jest także twarz, ponieważ pozostaje ona biała wokół ust, co staje się bardzo wyraźne. Wysypce często towarzyszy wysoka gorączka, dreszcze, ból gardła, trudności w przełykaniu. Język wydaje się jak by płonął, podobnie jak gardło. Węzły chłonne są powiększone i bolą przy dotyku. W niektórych przypadkach szkarlatyna przebiega z wymiotami, nudnościami, bólem głowy i mięśni. Wszystkie te objawy utrzymują się około tygodnia i z czasem słabną. Skóra zaczyna się łuszczyć w miejscach wysypki, z dłoni i stóp może nawet odchodzić płatami. Chorobę tą wywołuje paciorkowiec, bytuje on w nosie i gardle. Szkody w naszym organizmie powoduje toksyna, która jest przez niego wytwarzana. Od zakażenia do pierwszych objawów mija na ogół nie więcej jak dwa do czterech dni, zaraź nić się można drogą kropelkową przy kaszlu i kichaniu. Szacuje się także, że w szkołach i przedszkolach nawet kilkanaście procent dzieci jest nosicielami tego paciorkowca,. Lekarz powinien bez problemu rozpoznać chorobę po wywiadzie i badaniu dziecka. Potwierdzenie choroby daje wymaz z gardła i migdałków, może to być także posiew. Powinien on wykazać obecność paciorkowców z grupy A, jeśli tak nie jest to trzeba szukać innej przyczyny choroby. W leczeniu stosuje się antybiotyki, pamiętaj jednak, że nawet, gdy ustąpią objawy to trzeba brać go tyle czasu ile lekarz zalecił. W przeciwnym razie choroba nawróci ze zdwojoną siłą i jeszcze trudniej będzie je wyleczyć gdyż paciorkowce po części mogą się na Any antybiotyk uodpornić. W grupie ryzyka znajdują się przed wszystkim dzieci między 5 a 15 rokiem życia. Statystycznie najczęściej choroba ujawnia się u osób, które rozpoczęły kontakt z wieloma rówieśnikami np. przedszkole. Niemowlęta do roku mają odporność przekazaną od matki. Musisz też wiedzieć, że przeciw szkarlatynie nie ma szczepień.